Alain Resnais'in yönettiği 1961 yapımı 'Last Year at Marienbad' (L'année dernière à Marienbad), sinema tarihinin en sıra dışı ve tartışmalı filmlerinden biridir. Film, lüks ve izole bir şatoda, adeta bir labirenti andıran koridorlar, bahçeler ve salonlarda geçer. Anlatı, isimsiz bir adamın (Giorgio Albertazzi), yine isimsiz bir kadınla (Delphine Seyrig) karşılaşması ve onu geçen yıl aynı yerde buluşup aşk yaşadıklarına ikna etmeye çalışması üzerine kuruludur. Kadın bu iddiayı hatırlamaz, aralarındaki gerilim, kadının kocası veya sevgilisi olduğu düşünülen bir başka adamın (Sacha Pitoëff) varlığıyla daha da derinleşir.

Film, geleneksel bir olay örgüsü sunmaktan bilinçli olarak kaçınır. Zaman ve mekan, kesintisiz ve bazen çelişkili geçişlerle akışkan hale getirilmiştir. Alain Robbe-Grillet'nin senaryosu, hafıza, gerçeklik ve kurmaca arasındaki ilişkiyi sorgular. Seyirci, karakterlerin diyaloglarının ve anlatılan anıların ne kadarının gerçek, ne kadarının hayal ürünü veya manipülasyon olduğunu asla tam olarak bilemez. Bu belirsizlik, filmin büyüleyici ve rahatsız edici atmosferini oluşturur.

Delphine Seyrig'in gizemli ve uzak duruşu, Giorgio Albertazzi'nin ısrarlı ve teatral performansı ile Sacha Pitoëff'in kayıtsız varlığı, filmin rüyamsı dokusuna mükemmel uyum sağlar. Resnais'in yönetmenliği ve Sacha Vierny'nin siyah-beyaz görüntü yönetimi, şatonun barok mimarisini ve simetrik bahçelerini adeta bir karaktere dönüştürür, her kare bir tablo gibi kompoze edilmiştir.

'Last Year at Marienbad', izleyiciyi pasif bir tüketici olmaktan çıkarıp anlamı birlikte inşa etmeye davet eden, avangart bir sinema deneyimidir. Sinemada zaman ve anlatı yapısı üzerine düşünen, sanatsal cesareti yüksek bir yapım arayanlar için vazgeçilmez bir klasiktir. Gerçek ile hayal, geçmiş ile şimdi arasındaki sınırları eriten bu film, her izleyişte yeni yorumlara kapı aralar.