Andrey Tarkovski'nin 1975 yapımı 'Mirror' (Zerkalo), sinema tarihinin en kişisel ve şiirsel filmlerinden biri olarak kabul edilir. Film, kırklı yaşlarında ve ölüm döşeğindeki bir adamın, çocukluğundan yetişkinliğine uzanan anılarını, rüyalarını ve düşüncelerini kronolojik olmayan bir düzende sunar. Bu anlatım, sadece bireysel bir hafızayı değil, aynı zamanda Sovyetler Birliği'nin 20. yüzyıl tarihine dair kolektif bir belleği de yansıtır.

Film, izleyiciyi görsel bir şiirle buluşturur. Tarkovski'nin karakteristik uzun planları, doğa imgeleri ve su motifleri, anıların akışkan ve bazen belirsiz doğasını mükemmel şekilde temsil eder. Oyunculuk performansları, özellikle Margarita Terekhova'nın hem anne hem de eski eş rollerindeki etkileyici varlığı, filmin duygusal derinliğine büyük katkı sağlar. Film, oyuncuların 'oynadığı' bir yapımdan ziyade, hayatın kendisinin bir parçası gibi hissettirir.

'Mirror', geleneksel bir hikaye anlatımı sunmaz; bunun yerine, duygular, imgeler ve müzikle örülmüş bir deneyim sunar. Tarkovski, kişisel geçmişi ile ülkesinin tarihini (İkinci Dünya Savaşı, Stalin dönemi) iç içe geçirerek evrensel temalara dokunur: anne sevgisi, pişmanlık, zamanın geçişi ve ölüm. Bu nedenle izlenmelidir, çünkü sadece bir film değil, bir insan bilincinin ve bir ulusun ruhunun derinliklerine yapılan bir yolculuktur. Sinemanın anlatım olanaklarını zorlayan bu başyapıt, her izleyişte yeni anlamlar keşfettirecek kadar zengin bir yapımdır.